سر گذشت غریبی اشنا...


ان مرد امد...

به امید دیدن قلب هایی سرشار از محبت امد

او امد...

به امید دل هایی که هنوز یخ نزده اند...امد...

او امد...

به امید یک تکیه گاه...جایی محکم...امد...

او انتخاب کرد....امدن را ...اما حالا ...

......

او رفته...

او رفت با چشمانی پر از اشک...رفت

او رفت ...

او تبعید شد...

اما خودش هم ندانست به چه جرمی....

او رفت ...

او فرار کرد

از تمام انسان نما ها...

از تمام نگاهها ...

از تمام لبخند های دروغین...

او رفت...

او فرار کرد از تمام تکیه گاه های دروغین

از انسان های چند رو...

......او گریه کنان رفت...و شاید داشت حسرت یک انتخاب اشتباه را می خورد.

او گریه کنان رفت و شاید می گفت کاش هیچ وقت نمی امدم....
------------------
ای کاش آن مرد انقدر دلش نمی شکست...........
انقدر طعم حقارت را نچشیده بود.....
ای کاش آن مرد زیر لگد های دروغین شیاطین له نشده بود.........
ای کاش هیچ وقت دلتنگ وطنش نشده بود.............
ای کاش هیچ وقت از سرزمینی که در آن زندگی میکرد جدا نمی شد تا این همه ظلم و تبعیض را ببیند...........
ای کاش هیچ وقت نمی آمد.............
بچه ها دلم خیلی گرفته .....
واقعا انقدر بدی دیده بود و باز هم اگر دعوت میشد به ایران می اومد ؟...
یعنی انقدر بزرگواریش زیاد بود ....
تیم ایران چه گوهر گرانقدری رو از دست داد
.............افسوس .......
.....افسوس.........
------------------------------------